به دار كرامت وارد مىسازد ، و بدين جهت است كه دنبال جمله * ( « يُحْبِبْكُمُ اللَّه » ) * فرمود : * ( « وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ » ) * ، چون كلمه حب همانطور كه در سابق گذشت محب را به سوى محبوب جذب مىكند ، ( و نيز محبوب را به سوى محب مىكشاند ) . پس همانطور كه حب بنده باعث قرب او به خدا گشته و او را خالص براى خدا مىسازد و بندگيش را منحصر در خدا مىكند ، محبت خدا به او نيز باعث نزديكى خدا به او مىگردد و در نتيجه حجابهاى بعد و ابرهاى غيبت را از بين مىبرد ، و حجاب و ابرى به جز گناه نيست . پس نزديكى خدا به بنده ، گناهان او را از بين مىبرد و مىآمرزد و اما كرامتهاى بعد از مغفرت ، ديگر هيچ بهانه نمىخواهد ، بلكه افاضه وجود الهى كافى در آنست كه بيانش در سابق گذشت . دقت در آيه شريفه « كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ ، كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ » « 1 » و نيز دقت در آيه : * ( « يُحْبِبْكُمُ اللَّه وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ » ) * « 2 » در تاييد بيان ما كافى است . * ( « قُلْ أَطِيعُوا اللَّه وَالرَّسُولَ » ) * در حالى كه آيه قبلى مردم را دعوت مىكرد به پيروى از رسول و پيروى كه معناى لغويش دنبال روى است وقتى فرض دارد كه متبوع در حال رفتن به راهى باشد و تابع دنبال او ، آن راه را برود و راهى كه رسول خدا مىرود صراط مستقيم است كه صراط خداست و شريعتى است كه او براى پيغمبرش تشريع كرده و اطاعت آن جناب را در پيمودن آن راه بر مردم واجب ساخته ، با اين حال براى بار دوم در اين آيه نيز معناى پيروى رسول را در قالب عبارت : « اطاعت او كنيد » تكرار فرمود تا اشاره كرده باشد به اينكه سبيل اخلاص كه همان راه رسول است عينا همان مجموع اوامر و نواهى و دعوت و ارشاد او است . پس پيروى از رسول و پيمودن راه او ، اطاعت خدا و رسول او است در شريعتى كه تشريع شده ، و شايد اينكه نام خدا را با رسول ذكر كرد براى اشاره به اين باشد كه هر دو اطاعت يكى است ، و ذكر رسول با نام خداى سبحان براى اين بود كه سخن در پيروى آن جناب بود .

--> ( 1 ) نه همه اين بهانه تراشيها در تكذيب آيات ما غير منطقى است ، علت واقعى آن اين است كه اعمال زشتشان در دلهاشان اثر نهاده ، و آنان را از پروردگارشان محجوب ساخته ( سوره مطففين آيه 15 ) . ( 2 ) كه اگر مرا پيروى كنيد خدا نخست شما را دوست مىدارد ، و در نتيجه گناهانتان را مىآمرزد .